Een totaal geschift en megazot idee

Dames en heren, ik heb vannacht een geniaal idee bedacht. Als we nu eens… spierweefsel zouden eten? Je weet wel, die bilspier die je kunt voelen en waar je op zit. Zo’n stuk spier dat kan samentrekken, zou dat niet lekker zijn? Het idee is natuurlijk niet om jou bilspieren op te eten. Nee, daarvoor kiezen we andere slachtoffers. Even kijken, iene miene mutte, een hond! Ja, labradorkotelet, teckelfilet, poedelpaté. We gaan honden kweken voor hun vlees.

Ik hoor je al zeggen: “Jamaar, zo’n poedel, daar zit toch niet veel vlees aan hé.” Dat is waar, maar daarvoor heb ik ook al een oplossing bedacht: we gaan die honden gewoon doorfokken. En dan bedoel ik niet zomaar doorfokken, maar… doorfokken! Die teefjes constant zwanger maken zodat ze bevallen van heel veel puppies die supersnel groeien. Intensieve hondenveeteelt. Of om het in mensentermen uit te drukken: vrouwen die we elk jaar zwanger maken zodat ze bevallen van drielingen die binnen drie jaar uitgroeien tot serieuze bodybuildertjes van pakweg 70 kilogram. Dat is doorfokken. Zo kunnen we het doen met de veedieren, de honden.

Ik hoor je al zeggen: “Jamaar, is dat wel diervriendelijk, zo’n doorgefokte honden?” Ja hoor, die honden krijgen een vrije uitloop en worden humaan geslacht. Die mensen in het slachthuis krijgen wel een posttraumatische stressstoornis van de stress van het constant moeten doden van brave honden, maar dat nemen we er maar bij.

Een ander geniaal idee dat ik heb bedacht vannacht: als baby vond ik moedermelk erg lekker. Naar het schijnt kun je van die borstvoeding ook kaas maken. Het idee is natuurlijk niet om vrouwen te gaan gebruiken voor melk- en kaasproductie. Nee, we kunnen andere slachtoffers kiezen. Even kijken, iene miene mutte: de dolfijnen! Ja, dolfijnen zijn zoogdieren en geven net zoals koeien en vrouwen melk. Dus we gaan dolfijnen gevangen nemen, zwanger maken en doorfokken zodat ze 7 keer meer melk produceren dan normaal. En de pasgeboren babydolfijntjes halen we weg van de moeder, want de melk is natuurlijk van ons. We kunnen die babydolfijntjes gewoon opeten, kwestie van niets verloren te laten gaan. En zo krijgen we halfvolle dolfijnenmelk en romige dolfijnenkaas van blije dolfijnen. Le dauphin qui rit.

Maar nu komt het allerbeste idee dat ik heb bedacht. Daarom hield ik het als laatste. Als we eens eicellen eten van vliegende beesten. Ja, eitjes dus, met alle smurrie die erbij hoort, van diertjes die kunnen vliegen. Jullie weten over wat ik het heb. Vleermuizen! Er zijn grote fruitvleermuizen, en net zoals vrouwen en normale kippen krijgen die vleermuizen gemiddeld 12 eisprongen per jaar. Dat is niet genoeg, dus we gaan die vleermuizen doorfokken zodat ze elke dag menstrueren en daarbij dubbel zoveel menstruatievocht verliezen als normaal. Voor de duidelijkheid, dat menstruatievocht van een vleermuis is te vergelijken met een onbevrucht eitje van een vogel. En dat menstruatievocht vangen we dan op om te verwerken in onze pannenkoeken. Is dat niet fantastisch? Of ’s ochtends bij het ontbijt: zachtgekookt vleermuizenmenstruatievocht. Natuurlijk houden die vleermuizen dat maar een jaar vol, en dan moeten we ze vervangen. Maar wat doen we met al die mannelijke vleermuizen die niet menstrueren? Gewoon vergassen of versnipperen, met duizenden tegelijk.

Nu hoor ik je al zeggen: “Maar is dat wel gezond allemaal?” Tja, de Wereldgezondheidsorganisatie heeft onlangs duidelijk gemaakt dat poedelpaté kankerverwekkend is, zoals ander bewerkt vlees. En zo’n labradorkotelet is even dodelijk als het roken van twee sigaretten. En zo’n dolfijnenkaas bevat ook veel verzadigde vetten. Hart- en vaatziekten dus. Of het eten van vleermuizenmenstruatievocht wel zo gezond is, moet u zelf maar uitzoeken. In ieder geval stel ik voor dat we zoveel labradorkoteletten en dolfijnenkaas en dergelijke eten, zodat we een 15% hoger risico lopen op chronische ziekten zoals hart- en vaatziekten, beroertes, diabetes en kankers, en een 15% hoger risico lopen op vroegtijdige sterfte.

Nu hoor ik je al zeggen: “Jamaar, is dat wel milieuvriendelijk?” Toegegeven, een liter halfvolle dolfijnenmelk heeft een ecologische voetafdruk die 5 keer hoger is dan een liter sojamelk. Dus die dierlijke producten hebben een veel hogere milieu-impact dan bijvoorbeeld groenten, fruit, noten, zaden, pompoenpitten, granen, champignons, peulvruchten, sojamelk, seitan, falafel enzovoort. Zou het geen geniaal idee zijn om dan zoveel labradorkoteletten en vleermuizenmenstruatievocht en dergelijke te eten zodat dat volgens de voedsel- en landbouworganisatie van de Verenigde Naties de belangrijkste oorzaak wordt van het uitsterven van planten- en diersoorten en het de belangrijkste bedreiging vormt voor het milieu?

Om mijn geniale plan volledig te maken: de kers op de taart. Ongeveer een eeuw geleden stierven er 50 miljoen mensen door de Spaanse griep die hoogstwaarschijnlijk ontstond in de veeteelt, misschien bij Franse varkenshouderijen. Kunnen we nu niet al die honden en vleermuizen dicht bij elkaar proppen in grote stallen, zodat ze veel ziek worden en veel antibiotica krijgen waardoor bacteriën resistent worden? En griepvirussen kunnen dan muteren tot nieuwe dodelijke infectieziektes: zoönotische ziektes die van dier op mens overgedragen worden. Ja, dan worden zelfs die veganisten die geen dolfijnenkaas of poedelpaté willen eten ook ziek.

OK, serieus nu. Dit is niet om mee te lachen. Dit idee is totaal geschift. Zot gewoon. Megazot! Het kan gewoon niet zotter. Kankerverwekkende poedelpaté gaan eten? Komaan! Maar toch zijn er blijkbaar nog mensen die een dergelijk zot idee fantastisch vinden en het verdedigen. “Ja maar, een vleermuis menstrueert toch sowieso? En dolfijnen zijn toch gemaakt om melk te geven? En als we onze oude broodrestjes aan de honden geven en dan die honden opeten, dan kunnen we zo voedselverspilling verminderen. Trouwens, als we geen honden meer zouden kweken om op te eten, dan gaan alle honden uitsterven! En een sla en een wortel zijn toch ook voelende wezens die net zoals honden pijn kunnen voelen?” Jongens toch, je houdt het niet voor mogelijk welke zotte argumenten ik al gehoord heb. “Jamaar honden kun je wel eten, want honden zijn geen katten. En wij staan aan de top van de voedselketen. En het is natuurlijk.” Dolfijnenkaas en vleermuizenmenstruatievocht zijn natuurlijk? Nee, dat menstruatievocht in pannenkoeken doen heeft niets met natuurlijkheid te maken. Het heeft alles met zottigheid te maken. “Maar dolfijnenmelk bevat toch veel calcium? En kattenfilet (filet gemaakt van katten) bevat toch veel ijzer en eiwitten, en die zijn toch nodig? En geen vleermuizenmenstruatievocht, wat gebruik je dan voor in pannenkoeken?” Kun je je voorstellen? Dat vragen ze dus letterlijk hé! “Maar we mogen van jou dus geen hondenvlees meer eten? En geen dolfijnenkaas? Dan mag je niets meer eten! Dat is veel te extreem.”

Is het nu zo extreem om hondenvrij, dolfijnenvrij of gewoon volledig diervrij te eten? Nee, veganistisch of plantaardig eten is niet extreem. Wat wel extreem is, is dat wij naar willekeur zouden zeggen: “Zijn spierweefsel is van mij! Haar melk is van mij! En haar eicellen zijn allemaal van mij!” Dat is extreem zot. Stop daar gewoon mee.

Dit bericht werd geplaatst in Blog. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s